Archief van November 2009

Met 5 man sterk vertrokken we in oktober voor een maand naar Klawer. We hoefden ons geen dag te vervelen. We tuimelden van de ene verrassing in de andere…

Het was ons vanuit Nederland helaas niet gelukt om een optreden te regelen op het grootste festival van de streek. Wel was er gelukkig nog plaats voor onze kinderen aan het eind van de Road Show. Een tour langs scholen met een rijdend podium waar verschillende artiesten van het festival optraden. Een soort

voorproefje dus. Het liep alleen heel anders dan gepland.

In Ateljee 10 was het de eerste dagen een gekkenhuis. Ruim 80 kinderen kwamen opdagen om zich voor te bereiden. Helaas zaten daar maar weinig drummers van vorig jaar tussen. En het was ook nog eens heel jong grut. Het was geen doen om binnen 1 week een stevige voorstelling neer te zetten. Zelfs niet na een strenge selectie. Noodgedwongen en met pijn in het hart moesten we het optreden afzeggen.

Maar niet lang getreurd. Juist hierdoor gingen er deuren voor ons open. Omdat wij zelf wel even naar de Road Show gingen kijken, konden wij kennismaken met de organisatoren en een paar artiesten. Spontaan werd ons gevraagd of Lies wilde optreden, zodat zij de schooljeugd kon laten horen hoe een didgeridoo klonk. En zo gebeurde het dat Lies en Boukje onverwachts optraden.

Het werd een spectaculaire voorstelling. De leerlingen en de hele crew keken hun ogen uit. Ze konden hun oren niet geloven. En wat eerst niet kon, bleek nu wel te kunnen. Een optreden op het grootste festival van de streek. Nog diezelfde avond beklonken we onze samenwerking met menig glaasje wijn in het enige hotel in Klawer. Een ware happening.

Een paar artiesten probeerden de didgeridoo uit. Dat werd hilarisch toen producent Paul Jordaan een poging deed en niet verder kwam dan winderige trompetgeluiden. Hoe harder hij blies, des te meer raakte hij ervan overtuigd dat het aan zijn kunstgebit lag. Zonder blikken of blozen rukte hij het uit zijn mond en drukte het Lies in de handen. Het zal je toch maar gebeuren!

Een week later stonden Lies en Boukje op het festival – met onze kids, de Drom Kappers uit Klawer. Weliswaar niet in het hoofdprogramma – dit is alleen voor commerciële groepen – maar in het voorprogramma, een dag eerder, speciaal voor alle landarbeiders uit de omgeving.

Een belangrijk onderdeel van deze dag waren de voetbalwedstrijden. Natuurlijk allemaal vanwege de komende WK voetballen in Zuid-Afrika. De teams werden luidkeels aangemoedigd door een uitgelaten publiek. Dat zorgde voor een heel ontspannen, gemoedelijke sfeer.

Het culturele deel van die dag bestond uit een herhaling van de Road Show en de finale van de Idols competitie. Jong talent blonk uit in verhalen vertellen, zang en dans. Ook een van onze leerlingen deed hieraan mee.

Maar het mooiste van de dag was het optreden van onze Drom Kappers van Klawer. Voor het eerst in hun leven speelden ze voor een publiek van ruim 1000 man. Op van de zenuwen en volledig overweldigd door het oorverdovende gejuich en applaus.

Na afloop vroegen we het hoofd van het Departement van Cultuurzaken en Sport naar haar mening.

Ook vroegen we de onderwijzeres met wie we nauw samenwerkten, om een reactie.

Het was haar initiatief om samen met ons een schoolavond te organiseren, zodat de ouders hier ook iets van mee zouden krijgen. Dat idee werd door de kinderen juichend ontvangen.

Nu waren ze dubbel gemotiveerd. Volledig in de ban van bodypercussie bleven ze net zo lang doorstampen, slaan en knippen met de vingers, tot ze de lastige patronen onder de knie hadden. Al die verbaasde gezichten toen ze voor het eerst op hun mond sloegen en die klapgeluiden hoorden!

Met elkaar bedachten zij hun eigen composities. Hier ontpopten zich vanzelf peer educators – oudere leerlingen die jongere onder hun hoede namen.

Ze leerden kritisch naar zichzelf kijken aan de hand van de opnames die Lies en Boukje met hun mobieltjes van de presentaties maakten.

In aparte groepjes studeerden ze verschillende ritmes op de didgeridoo in. Ook leerden ze spelen op de mondboog.

Het drummen was ook dit jaar absoluut de favoriete bezigheid. Ze ramden erop los alsof hun leven ervan af hing. De ene drumstok na de andere sneuvelde …….

Maar strak in de maat spelen, afwisselend hard en zacht of snel en langzaam, ho maar. Het werden lange, intensieve drumsessies. Een ware uitputtingsslag.

Terwijl wij erbij neervielen, bleken zij aan het eind van de dag over extra energie te beschikken als ze eenmaal vrij mochten spelen. Een complete chaos. Totaal geen samenspel. Helemaal niemand die zich ook maar iets van de ander aantrok. Van de ene dag op de andere veranderde dit. Ze pikten ineens elkaars ritmes op en begonnen hierop te improviseren. Dat werden schitterende jamsessies!

Dat kwam doordat ze met een paar eenvoudige instrumenten hadden leren luisteren naar elkaar om samen te improviseren. Iedereen mocht om beurten een geluid toevoegen.

Dat kwam doordat ze hun aandacht hadden leren focussen via kinderyoga. Er was ontspanning en rust. Ook kwam het natuurlijk door alle maaltijden die ze dagelijks bij ons konden verorberen!

En dat kwam door de luisterspelletjes, zoals stenen doorgeven bij een bepaald signaal. Wat heet luisteren….? Dat doorgeven kon hier en daar flink stagneren, doordat iemand stiekem alle stenen in zijn zak ging proppen. Alsof het om een kostbare schat ging! Zo zit het stelen in hun systeem.

Een extra attractie waren de poi’s van Boukje. Om iedereen een kans te geven maakten we zelf van tennisballen een aantal sets waarmee ze naar hartelust konden oefenen. Dat werd flink afzien! De touwen raakten constant verward. De ballen sloegen knetterhard tegen hun gezicht. Al gauw zaten ze onder de beurse plekken en builen. Een paar wisten desondanks stug door te zetten. Ze kregen het in die korte tijd aardig in de vingers.

Dagenlang was iedereen druk bezig met het voorbereiden van het schoolconcert. Daarbij waren ook de vrouwen van de gaarkeuken betrokken. Zij verzorgden alle etenswaar voor die avond en begeleidden daarbij de jonge keukenprinsessen. De hele dag waren ze druk in de weer met het bereiden van vetkoeken met curry, pudding, sandwiches, popcorn en frisdranken.

Maar er ontstond ineens een ernstige crisissituatie op school. Hierdoor stonden we er onverwachts helemaal alleen voor. Met

alle gevolgen vandien. Er kwamen nauwelijks ouders opdagen. Er waren geen onderwijzers om toezicht te houden, maar wel 260 ongedisciplineerde leerlingen die de tent volledig afbraken. Het hoogtepunt voor hen was een vechtpartij waarbij een mes getrokken werd. Zo kenmerkend allemaal voor Klawer…

Dankzij de hulp van onze vriend Benny van het Departement van Cultuurzaken en Sport kwam iedereen weer enigszins tot bedaren. Zijn vermakelijke luisteroefeningen zorgden geleidelijk aan voor rust en orde. De show kon doorgaan. Magistraal was het optreden van peer educator Symon die een imitatie van Michael Jackson ten beste gaf. De kinderen schreeuwden hun longen uit hun lijf en sprongen op de stoelen van verrukking. Een trotse vader zag voor het eerst waartoe zijn zoon in staat was.

Voor Symon betekende deze avond een doorbraak. Gespot door Benny als aankomend talent kon hij een paar dagen later nogmaals schitteren op het podium. Dit keer in het naburige dorp Vredendal tijdens een groot kerkfeest.

In een zaal stampvol kinderen en ouders kreeg hij een heel ander publiek. Een beschaafd publiek dat aandachtig luisterde. Zoveel opgetogen, betrokken ouders. Zulke gedisciplineerde kinderen. Zo’n relaxte sfeer. En dat nog geen 20 km van Klawer…. Een eye opener. Ook hier werd hij bedolven onder het applaus.

Stille, introverte Symon ontpopte zich tijdens dit project tot een superstar. In 2007 nog een probleemleerling die bij ons remedial teaching kreeg. Nu in 2009 de populairste jongen van de school en de beste van de klas. Volgens zijn ouders is dit echt aan ons te danken.

Ook de andere leerlingen leefden helemaal op. We kregen de ene liefdesbetuiging na de andere. Ze knuffelden ons dood. Ze zaten bij ons op schoot. Ze schreven de schattigste liefdesbriefjes.

Een schaduw over ons succes is de kleingeestigheid waarmee we voortdurend te maken krijgen. Het is alom haat en nijd. En machtsvertoon in plaats van zorg voor elkaar. Dit zorgt ervoor dat mensen elkaar beconcurreren in plaats van samenwerken. Daardoor zijn onze plannen om een theater te bouwen en ook ons kinderkookcafé voorlopig van de baan. Een harde dobber voor ons. We zullen nu alle zeilen moeten bijstellen om nog van betekenis te kunnen zijn voor de kinderen in Klawer. Wat zij nodig hebben is een constructieve aanpak. Inspirerende voorbeelden. Een ander toekomstperspectief.

Het bewijs van onze invloed:

Hier doen we het toch voor!