Johnny en ik (Ellen)
We zijn weer goed en wel in Nederland aangekomen.
Heel voldaan, heel trots.
Wat een geweldige belevenis was dit!
Elke dag was een avontuur, vol spannende uitdagingen, onverwachte gebeurtenissen, nieuwe contacten, onbegrensde mogelijkheden.
Na aankomst van Lies en Mireille in Kaapstad
Vanaf het moment dat we Mireille en Lies van de luchthaven in Kaapstad afhaalden, had ik het te druk om de weblog bij te houden. Vandaar nu alles in vogelvlucht, in aparte weblogs.
Lies met vlechtjes en kinderen
De kinderen waren ontzettend blij om ons weer te zien. Ze vlochten opnieuw vlechtjes in Lies’ haar en ze schreven alsmaar spontane liefdesbriefjes.
Peereducator Koesie vlecht vakkundig Mireille's haar
Nieuwkomer Mireille wachtte met het vlechten tot vlak voor haar vertrek naar Nederland. Het werd een lange zit! Ze werd overspoeld met liefdesbriefjes. Al helemaal toen ze door een fikse sinusontsteking een paar dagen in bed moest blijven. In een van die briefjes stond:
Ik hou van de Hollanders.
Is dat culturele uitwisseling of niet? Daarmee bezorgen we ons land toch een mooi image?
Drumworkshop van Mireille
De hele buurt genoot van alle drum en digderidoo workshops in de openlucht. Eindelijk weer eens leven in de brouwerij.
We werden dan ook warm onthaald door de winkeliers in de Hoofdstraat, recht tegenover ons gebouw.
Met één uitzondering dan: onze buurman, zelf notabene drummer in zijn jongere jaren. Hij diende bij de gemeente een bezwaarschrift in wegens geluidsoverlast. Het zat hem duidelijk erg dwars dat wij van hem eisten dat hij zijn bomen langs de kerk verwijderde die ons gebouw ernstig beschadigen.