De eerste week van het festival zit erop. Poeh… het was best wel zwaar om ‘s ochtends les te geven aan zo’n 30 moeilijk lerende kinderen en daarna ‘s middags ook nog eens open huis te houden. Maar als je ziet wat we in deze korte tijd al bereikt hebben, dan geeft dat zoveel voldoening! De kinderen leven helemaal op van al die positieve aandacht.
Ze vinden het fantastisch om buiten in de openlucht les te krijgen en na elke workshop een tijd te mogen spelen. Alle overtollige energie raken ze kwijt tijdens de zeepkistwedstrijden, de kringspelletjes, het touwtje springen of het hoepelen.
Uit zichzelf komen ze terug om opnieuw ijverig aan het werk te gaan. Een goede formule. Het geeft ons allemaal een enorm gevoel van vrijheid. Iedereen ligt of zit er lekker ontspannen bij.
Taal, rekenen, technologie, natuurwetenschappen, aardrijkskunde, geschiedenis – het hele skala van vakken wordt allemaal spelenderwijs verwerkt in de workshops en spelletjes.
Het is toch wel eventjes wat anders of je de tafels van 4 en 8 moet opdreunen in de klas of dat je aan de hand van gegroepeerde koffieblikken (onze trommels) een spannend ritmepatroon leert uitrekenen. Of dat je samen in een groepje een songtekst gaat schrijven op de maat van een ingestudeerd Roemeens volksdansje. Bij alles stimuleren we ontwikkeling in sociale vaardigheden (samenwerken, ruzies uitpraten, elkaar helpen) en emotionele intelligentie.
Deze week hadden we zo’n 30 kinderen uit 3 parallelklassen van graad 7, de volgende week krijgen we kinderen uit graad 5 en 6. Dit zijn allemaal zwakbegaafden en normale kinderen door elkaar, die door gedragsproblemen, dyslectie of een andere moedertaal niet mee kunnen komen in de klas. Het leertempo is vrij traag, maar je ziet toch geleidelijk leervorderingen.
Afgelopen donderdag was het zwaar aanpoten. We werden duidelijk uitgeprobeerd, de kinderen waren niet te houden. Chaos alom. Het weer zal ongetwijfeld een rol gespeeld hebben: het was erg winderig en het druppelde om de haverklap.
Nu eens vluchtten de kinderen en masse naar binnen en dan weer stormden ze naar buiten. Een ruzie liep zelfs aardig uit de hand (een stuk getrapte hardboard wand). Maar dat ging allemaal over, toen we zonder te straffen grenzen gingen stellen.
Ook onze peereducator die de groep echt fantastisch weet te enthousiasmeren, heeft zo haar buien.
De middagen zien er totaal anders uit. Het lijkt dan meer op een buurthuis. Kinderen lopen vanzelf binnen en zijn dan ineens weer weg. Steeds meer kinderen uit Klawer-Noord (de kleurlingenwijk) weten de weg naar ons centrum te vinden.
De meesten proberen alleen maar vluchtig wat muziekinstrumenten uit en gaan dan naar buiten om te voetballen, te racen, touwtje te springen of te hoepelen. Dus ook voor de spelletjes zijn ze bereid om zo’n eind te lopen! De zeepkisten zijn helaas even uit de roulatie. We hadden ons verkeken op de kwaliteit van de wieltjes. Aanstaande maandag krijgen we nieuwe. Die zijn gelukkig een stuk degelijker.
Een paar kinderen blijken waanzinnig muzikaal te zijn en weten de boel zo op te zwepen dat er massaal gedanst en gedrumd wordt. Ze wisten niet eens dat ze het in zich hadden! Geweldig toch? Zoals deze twee jongens die enorm muzikaal bleken te zijn zonder dat ze dit van zichzelf wisten.
Voor het eerst van hun leven ontdekken ze hun eigen muzikale talent. Iets om trots op te zijn. We zijn beslist op de goede weg!